Giovanni Boccaccio
Z Wikipedii
Giovanni Boccaccio (ur. 16 czerwca 1313 we Florencji, zm. 21 grudnia 1375 w Certaldo) – pisarz włoski, znany z swego dzieła Dekameron. Twórca nowożytnej nowelistyki[1].
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Był nieślubnym dzieckiem toskańskiego kupca i francuskiej szlachcianki. Dzieciństwo spędził we Florencji, od piętnastego roku życia przebywał w Neapolu, gdzie niezbyt chętnie studiował prawo i handel, co uznał za czas stracony. Jednak to właśnie w tym czasie poznał Francesca Petrarkę, zbliżył się do literatury i kultury antycznej. Szczególnie umiłował Tacyta i Liwiusza. W wieku 23 lat zakochał się w nieślubnej córce króla, Marii d' Aquino, która stała się jego muzą. W roku 1340 ponownie powrócił do Florencji, gdzie zajmował wiele zaszczytnych stanowisk. Jednak po pewnym czasie zrezygnował z życia politycznego, mimo, że kilkakrotnie miasto powierzało mu misje dyplomatyczne.
Giovanni Boccaccio poświęcił życie literaturze. Pozostawił ogromny dorobek, na który składają się poematy epickie, powieści miłosne oraz wiersze. Zafascynowany twórczością Dantego, napisał biografię Żywot Dantego oraz komentarz do jego Piekła[1]. Najwybitniejszym dziełem Boccaccia jest Dekameron (Il Decamerone, 1348-1353). Jest to zbiór 100 nowel podzielonych na 10 dni, stąd nazwa znacząca po grecku "Księga dziesięciu dni". Nowele te są połączone w całość i są opowiadaniami grupy młodych kobiet i mężczyzn, którzy podczas zarazy schronili się w okolicach Florencji.
[edytuj] Pisma
Ponieważ Boccaccio pracował wiele lat nad swoimi tekstami oraz często wprowadzał poprawki i nowe redakcje, ich datowanie jest niedokładne i budzi wiele wątpliwości.
W volgare
"Łowy Diany" (przed 1334) - poemat tercyną.
"Opowieść o nimfach z Fiesole" (1344-46) - niedługi poemat oktawą.
"Filostrato" - poemat oktawą.
"Filocolo" (do 1366) - opowieść prozą.
"Tezeida o zaślubinach Emilii" (1339-40) - poemat oktawą w 12 księgach.
"Komedia o florenckich nimfach" - nawiązujący do Dantego poemat, przeplatający tercyny z fragmentami prozą.
"Miłosne widzenie" - poemat tercyną opisujący marzenie senne.
"Fiammetta" (1343-44) - opowieść o miłości dworskiej widzianej oczami kobiety. Uchodzi za pierwszą włoską powieść psychologiczną.
"Dekameron" - wśród nowel przeważa tematyka miłosna. Ich charakter jest zróżnicowany. W swym dziele Boccaccio opisuje wielką "komedię ludzką".
"Żywot Dantego" (pierwsza wersja tekstu powstała w latach 1351-55) oraz "Objaśnienia do komedii Dantego" są owocem cyklu wykładów z "Boskiej Komedii, jakie wygłaszał Boccaccio w kościele Santo Stefano in Badia.
"Corbaccio" (ok. 1365) - ostra inwektywa przeciwko kobietom.
Po łacinie
"Sielanki" (do 1367) - zbiór szesnastu eklog, nawiązujący do Petrarki.
"O przypadkach sławnych mężów" (1636-60, II red. 1373) - traktat będący zbiorem 80 nieszczęśliwych historii postaci różnych epok. Tekst ma charakter moralizatorski, w dużej mierze odchodzi od prawdy historycznej w stronę literackiej fikcji.
"O sławnych niewiastach" (1631-1632) - 102 biografie kobiet mitycznych, antycznych i średniowiecznych - traktat moralizatorski.
"O nazwach gór, lasów, źródeł, jezior, rzek, stawów, bagien i mórz" - traktat etymologiczny.
"Genealogia bogów" (od 1350) - zbiór starożytnych mitów, próba usystematyzowania mitologii.
[edytuj] Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- K. Żaboklicki, Historia literatury włoskiej, PWN, Warszawa 2008.
- P. Salwa (red.) , Historia literatury włoskiej, Semper, Warszawa 2006.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Utwory Boccacia (wł.)
- Sokół Boccaccia (nowela z Dekameronu) po polsku
- Utwory Boccaccia w różnych językach
